Około 25 tyś. jeńców potraktowano wbrew konwencji jako tanią, niewolniczą siłę robocza i umieszczono w obozach pracy przymusowej (m.in. w Donbasie i w rejonie miejscowości Równe na Wołyniu). Po aneksji przez ZSRR w VII 1940 r. krajów nadbałtyckich (Litwa, Łotwa i Estonia) przeniesiono z tych krajów internowanych tam w 1939 r. polskich wojskowych i policjantów do już istniejących i pustych po dokonaniu zbrodni katyńskiej obozów NKWD (obóz kozielski, tzw. Kozielsk II i juchnowski). W obozach, w których skupiono jeńców drugiej grupy, prowadzono rozpracowania jak poprzednio w grupie pierwszej. Wykonywano selekcję oficerów rokujących nadzieję na podjęcie współpracy i przemieszczano ich do obozu griazowieckiego, jak też dokonywano aresztowań. Na początku 1941 r. jeńców z tych obozów wywieziono do obozu pracy przymusowej Ponoj w obwodzie murmańskim, natomiast jeńców z Donbasu wywieziono do Północnego Obozu Kolejowego w obwodzie archangielskim.