W trakcie przetrzymywanie jeńców równolegle z oficjalną obróbką propagandową była prowadzona działalność śledcza i werbunkowa. Śledztwa miały na celu wykrycie osób cennych lub groźnych dla władz radzieckich, jednocześnie celem śledztw było ujawnienie oficerów gotowych do współpracy agenturalnej w obozach lub w przyszłości, jak organizowanie jednostek wojskowych mogących być nazywanymi Polską Armią Czerwoną. Dzięki temu niewielka część jeńców ocalała ze zbrodni katyńskiej. Byli oni wywożeni przez obóz juch-nowski do docelowego obozu griazowieckiego. Pod koniec marca 1940 r. ułożono listę jeńców, których nie należy zabijać. W dniu 5 III 1940 r. Biuro Polityczne Komitetu Centralnego radzieckiej partii komunistycznej na czele z Józefem Stalinem zdecydowało o wymordowaniu jeńców polskich z obozów specjalnych (ok. 14,7 tyś. osób). Jeńcy, którzy uniknęli zagłady, zostali skupieni w obozie griazowieckim.