Bitwa jaka rozegrała się w rejonie Kutna, Łowicza i Socha-(czewa, zwana bitwą pod Kutnem, lub częściej - bitwą i nad Bzurą - była największym starciem walczących wojsk w kampanii wrześniowej. Stoczona została przez połączone siły armii "Poznań" i "Pomorze" pod ogólnym dowództwem gen. T. Kutrzeby z jednostkami 8. i 9. armii niemieckiej z Grupy Armii "Południe" (dowódca gen. Gerd von Rundstedt). 8IX obie armie polskie, wycofując się z zachodu i północnego zachodu w kierunku na Warszawę, osiągnęły północny brzeg Bzury. Tego dnia gen. Kutrzeba przedstawił naczelnemu wodzowi marsz. E. Rydzowi-Śmigłemu plan operacji zaczepnej, której celem miało być zniszczenie lewego skrzydła zmierzające już Warszawie S. armii gen. J. Bfaskowitza. W związku z osłabieniem armii "Pomorze" w wyniku klęski poniesionej przez nią na Pomorzu, gen. Kutrzeba w pierwszym etapie bitwy postanowił zaangażować głównie siły własnej armii.